Олтуш


олт.jpgВёска, цэнтр Олтушскага сельсавета, на беразе Олтушскага возера, за 15 км на паўднёвы захад ад Маларыты. У мінулым цэнтр Олтушскага войтаўства (XVI — XVIII ст.), Олтушскай воласці, затым гміны.
За 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, на ўзвышшы сярод сасновага бору, каля дарогі, у 1930-х гадах знаходзілі крамянёвыя наканечнікі коп’яў, мноства дробных апрацаваных крамянёў — разцы, нажы. Крамяні са слядамі апрацоўкі знаходзілі таксама на беразе Олтушскага возера каля паўднёвай ускраіны вёскі.
У 1566 г. у сяле Олтуш 31 двор, 79 сем’яў. Звесткі пра Олтуш ёсць у рэвізіі Берасцейскай эканоміі пад 1668 г. 26 лістапада 1679 г. — рэвізорны ліст на Олтушскую царкву, 10 красавіка 1685 г. — прывілей Яна III, які пацвярджае памянёны ліст. 1724, 1742, 1786 гг. — інвентары сяла Олтуш, 1792 г. — прывілей караля Станіслава Аўгуста свяшчэнніку Сымону Паўловічу на каад’юторыю царквы Прэабражэння Гасподня ў Олтушы.
У 1860-я гады ў Олтушы налічвалася 391 рэвізская душа (201 мужчына, 190 жанчын) маёнтка Олтуш памешчыка Маймескула, сельская абшчына Олтушская, была царква, народнае вучылішча. Да маёнтка Олтуш у 1860-я гады належала 1536 рэвізскіх душ (744 мужчыны, 792 жанчыны) у вёсках Олтуш, Ланская, Ганна-Спаская, Нікольская. У 1862 г. адкрыта земскае народнае вучылішча. У 1886 г. 53 двары, 572 жыхары, царква, вучылішча, карчма, за 7 км цагельны завод. У вучылішчы ў 1886 г. навучалася 66 дзяцей, у 1890 г. — 68 вучняў, з іх 2 дзяўчынкі. Настаўнікам працаваў Іван Крышань. У 1905 г. у сяле Олтуш налічвалася 815 жыхароў, у маёнтку Олтуш — 30 жыхароў, у 1921 г. — 43 двары, 299 жыхароў, з іх 285 праваслаўных, 4 католікі, 10 іўдзеяў. У 1930 г. 117 двароў.
Помнік XVIII ст. — драўляная царква. Каля вёскі знаходзіцца Олтушскае радовішча будаўнічых пяскоў.
Прэабражэнская царква, пабудавана ў 1783 г., драўляная.
Ёсць сярэдняя школа (265 вучняў), дзіцячы сад, сельскі дом культуры, бібліятэка, аддзяленне сувязі, бальніца, аптэка, тры магазіны, ашчадная каса, кафэ, лясніцтва, ветучастак.
У 1998 г. 252 двары, 682 жыхары. 

(Памяць. Маларыцкі раён: гіст.-дакум. хроніка Маларыцкага р-на / рэд.-уклад. В.Р.Феранц. – Мінск : Ураджай, 1998. – 507 с.,[8] л.іл.) 

Такі гавораць у нас быў князь некалі ў гэтых мясцінах. Не тут ён нарадзіўся, аднекуль здалёку прыйшоў i людзей сваіх з сабою прывёў. Спадабалася ім наша зямля, таму тут i аселі. Ці так гэта ўсё? Каб жа чалавек тысячу гадоў жыў або болей, то i расказаў бы ўсё, што на ўласныя вочы бачыў, а так толькі чулі ды i то, можа, праз дзесяткі пакаленняў. Ведама ж, многае перайначылі: хто ад сябе дадасць, хто адкіне, бо здаецца, што няпраўда гэта, а так вось будзе лепей. Так i ішло: ад дзядоў да ўнукаў…

Зараз зусім не тое, як тады адбывалася. Нават ужо пры маёй памяці. Тады слухалі ўважліва, каб запамятаць, пераказаць іншым. Цікава было даведацца, як жа даўней жылі, што на зямлі рабілася. Цяпер жа... Парагочуць у твой бок, калі нешта гаварыць пачнеш, або ўвогуле слухаць не стануць.

Той князь, яго звалі Олтуш, прывёў людзей на нашу зямлю не таму, што шукаў лепшага месца. Бяда з іхняй краінай вялікая здарылася. Войска татарскае з усходу як пайшло, дык якім бы ты харобрым ні быў, усё роўна не адбіўся б. I не таму, што стаміўся ці меч ступіўся, а таму, што надта ж многа ворагаў было. Бачылі калі, як падчас паводкі па рацэ вада струменіць? Ну вось, дык здараецца, што яна на сваім шляху ўсё змывае, знішчае i далёка куды заносіць. Нават асілак дуб, які таўшчэразнасцю i аграмаднасцю ствараў уражанне непарушнага дрэва, не вытрымліваў i з каранямі ляцеў услед за вадою, адно толькі пакручваўся, нібы лазінка. Бо што зробіш, калі сіла сілу зламала!  Так i з Олтушам атрымалася.

Мужна змагалася ягоная дружына, родны край баронячы, мацярок, старых ды дзяцей сваіх грудзьмі засланяючы. Ды як ні бараніліся, з кожным днём усе меней i меней заставалася вояў у князя. I тыя амаль што ўсе параненыя, а хто нават не раз i не два – болей. Не выпускалі з рук зброі смелыя дружыннікі, храбрыя вяскоўцы i гараджане, з ёю i паміралі. Літасці ад крыважэрнага ворага не жадалі, каб потым у рабстве пакутаваць ды каб здзекаваліся над табою каму толькі ні захочацца. Адаб'юць адзін наступ чужынцаў ад сцен сваёй крэпасці, наваляць іхніх тpyпaў цэлыя горы, а тыя праз гадзіну нейкую зноў лезуць. Начальнікі ix падганяюць дзе крыкам, дзе бізуном, а хто не надта паварочваўся, таго i плазам шашкі  падштурхоўвалі. Равуць  наступаючыя, гарлаюць, каб страху болей было, — i на сцены. Заб'еш двух-трох, нават у пераліку на кожнага абаронцу, а няпрошаных гасцей не паменшае, бо на месцы загінуўшых свежых людзей прысылаюць.

У Олтуша i ў ягонай дружыны такой магчымасці не было. Упадзе вопытны i спрактыкаваны ў абароне i  бітвах дружыннік,  то на  яго  месца  станавіўся  гараджанін-рамеснік ці селянін.  Потым  месцы забітых сталі займаць жанчыны, падлеткі, але i ix не міналі стрэлы   ворагаў.   Праз   нейкіх  пару  тыдняў   i  такой замены-дапамогі ў рэзерве ў князя не было. Разумеў ён,   разумелі   ягоныя   вoi,   што   яшчэ   дзень-другі i воpaгi ўварвуцца ва ўмацаванне. Такі закон вайны, тут нічога не папішаш, нічога не зменіш.  Вырашылі да  апошняга чалавека трымацца. А ўжо i сена для коней, i стрэлы, i ежа для людзей заканчваюцца.

Сабраў Олтуш ycix людзей, якія ў жывых засталіся, акрамя варты, вядома, якая на сценах за ворагам сачыла, абвёў ix вачыма i нічога не сказаў, адно толькі ўздыхнуў цяжка. Ды i што можна было сказаць, гледзячы на абаронцаў, якія ад стомленасці i ран ледзьве на нагах трымаліся?

– Выстаім,   княжа! – рашуча   загаварыў   высокі чалавек  з   завязанай   галавою. – Да   апошняга   часу нашага выстаім, каб на тым свеце не сорамна было сябрам i паплечнікам у вочы глядзець! Кожны смерць дастойную   прыме!   Хай   не  думаюць   чужынцы,   што аблогаю нас даканаюць! Гэта наша зямля, i не будзе на ёй спакою ім, пакуль мы жывыя! Мёртвыя сораму ні перад кім не маюць, але жывыя павінны змагацца.

– Добра    сказаў    чалавек, –  вымавіў    Олтуш, – добра. Дзякуй вам, людзі.  На іншае я i не спадзяваўся. Але мы яшчэ паваюем...

Яшчэ дзён колькі трымаліся абаронцы, яшчэ многіх ворагаў знішчылі, але i ix ужо лічаныя адзінкі засталіся. Сабраў князь зноў ycix разам, каб развітацца, падзякаваць у апошні раз, бо упэўненасці ў тым, што наступны дзень пратрымаюцца, не было. Ужо i не стаяў ніхто – сядзелі. Олтуш слова першым трымаў, як i належыць князю:

– Ну вось i ўсё,  мае дарагія.  Прыйшла  i  наша апошняя часіна...

Але яго пepaбiў нейчы надтрэснуты голас:

– Прабач, княжа. Прабач, будзь ласкавы, выслухай.

–          Гавары, браце, зараз мы усе роўныя. Няма тут нi тых, хто пануе, нi тых, над кім панаваць. Смерць ycix прыраўняе, гавары.

– Я тут ужо cваім сябрам гаварыў, ды з ix толькі адзін, акрамя мяне, у жывых...  Яны i прапанавалі мне табе ўсё сказаць. Справа ў тым, што тут, у крэпасці, ёсць падземны ход. Ідзе ён ажно за раку, у Цёмны лес. Ведаю крыху, як прайсці, бо мой нябожчык бацька ключнікам быў i мне яшчэ ў дзяцінстве лаз паказваў. Загінуць, канешне, мы можам. I зробім гэта з належным гонарам. Але ж род наш тады перарвецца. Не лепшая гэта справа. Можа б ты, княжа, з жанчынaмi, якія яшчэ жывыя, з дзецьмі прайшоў i схаваўся... Мы б прыкрылі... I князь жывы быў бы, i жанчыны... I род па-новаму ажыў бы...

– Праўду гаворыш, чалавеча, праўду, – цixa, але настойліва загучалі галасы.

–          Не, не пайду! І супакойцеся! Сорамна князю людзей сваіх кідаць на расправу! – сурова запярэчыў Олтуш.

–          А   можа,   усе   разам    паспрабуем, – прагучаў зуciм яшчэ дзіцячы галасок.

Павісла цішыня, якую перарваў сам князь.

– А што, можна паспрабаваць! Bopaгi не думаюць нават, што мы можам уцячы. Мы ж тым часам з-пад самага носу дзёру дамо, – насмешліва скончыў Олтуш.

Праз кароткі час ярка запалалі драўляныя будыніны ў крэпасці. У адказ на гэта голасна ўзвылі ўзрадаваныя вopaгi. Яшчэ б, iм падалося, што нечаканы пажар дапаможа без лішніх ахвяр захапіць i так ужо надакучыўшую цвярдыню.

Тым часам ацалелыя абаронцы, прабраўшыся праз падземны ход пад ракою, былі ў бліжэйшым лесе i адтуль сачылі за падзеямі.

Князь прыняў дзіўнае, здавалася б, рашэнне:

- Пойдзем не туды, куды кіруюць захопнікі, а, наадварот, да ix у тыл. Недзе ж павінна скончыцца іхняя навала. Не можа такога быць, каб усю зямлю запаланіла гэтая брыдота.

I пайшлі не спяшаючыся, адпачываючы, бо навокал былі чужынцы. Узбадзёраныя людзі ажылі, павесялелі. Не баяліся i ў сутычку з невялікім атрадам ворага ўступіць, што i здаралася не раз па дарозе.

Знайшлі такі край, дзе татары праехалі не затрымліваючыся, і спыніліся. Вырашылі тут перачакаць навалу, а потым вярнуцца ў родныя мясціны. Але жыццё інакш распарадзілася: памёр князь Олтуш, памерлі ягоныя паплечнікі, а тыя, хто застаўся, – людзі маладыя, здаровыя – нікуды так і не рушылі, засталіся назаўсёды. Вёску сваю назвалі Олтуш, па імені чалавека, які іх сюды прывёў. Праўда, некаторыя гавораць, што олтушамі звалі ўсіх прыйшоўшых жыхароў. Хто ж яго ведае, дзе тая праўда схавана.

(Олтуш // Брэстчына: Назвы населеных пунктаў  паводле легендаў і паданняў / Склад. запіс. апрац. А.М. Ненадаўца. – Мн.: Беларусь, 1995. – С.347-350. – (Мой родны кут).

  ***

Мясцовасць, дзе знаходзілася вёска ў мінулым была пакрыта дрымучымі лясамі, якія акружаны азёрамі і цяжка прахаднымі балотамі. У глухіх сырых нетрах пасярод балотнай зыбкасці і дрыгвы з вялікай цяжкасцю маглі прабрацца толькі паляўнічыя ці рыбаловы,  прыцягненыя багаццем здабытка.

Яны паводле падання і палажылі пачатак сяла Олтуш, пасяліліся на беразе возера ў выгадных месцах.

Первым рыбаком і  паляўнічым быў паводля падання нехта Еўтух, які даў назву свайму месцапражыванню ад свайго імя "Еўтуш'е",  а пасля пачалі называць Олтуш. Час узнікнення вёскі Олтуш можна аднесці да ХVI стагоддзя,  а ў ХVII стагоддзі Олтуш ужо прадстаўляў сабой вялікае сяло. Галоўным заняццем сялян былі земляробства і жывёлагадоўля.

Малапрадукцыйная пясчаная і балотная Палеская глеба патрабавала вялікай працы, а ўраджай быў невялікі. Адзенне выраблялі з даматканага палатна, абуўкай былі лапці, якія шылі самі.  На ўсю вёску было 2-3 пары сапог,  якія адзявалі толькі па святам. Скураны абутак лічыўся абавязковай прыналежнасцю вясельнага ўпрыгожання,  вось чаму ўсе, хто жаніўся, адзявалі адны і тыя ж боты.

У 1850 годзе памешчык вёскі Олтуш Сяргей Парошын у камерцыйных цэлях рассяліў частку сялян вакол возера ў трох месцах. Гэтыя новыя вескі атрымалі назву: Ланская, Ганнаспасская і Нікольская. Вёскі гэтыя атрымалі назву такую, таму што ў 1796 годзе Кацярына Вялікая ўручыла "Олтушский ключ" за ваенныя заслугі генералу Лан­скому і яго жонцы Ганне.  Іх імёнамі і названы вёскі.

"Олтушский ключ" уключаў тады вялікую тэрыторыю, састаўляючы 20000 дзесяцін зямлі. У яго склад уваходзілі Олтуш, Маларыта, Збураж, Хаціслаў і іншыя вёскі.

У 1859 годзе маёнтак Олтуш быў перададзены калежскаму саветніку Аляксею Калістратавічу Маймескулу,  потым маёнтак пераходзіў да яго сыноў і ўнукаў. Жыхары вёскі памятаюць апошняга з Маймескулаў - Аляксандра.

На тэррыторыі Олтушскіх могілак стаіць і сёння помнік тых часоў - царква, пабудаваная Маймескуламі. У гэтай царкве (жыхары называюць яе капліцай) у спецыяльным склепе стаяць труны, дзе пахаваны Маймескул і  члены яго сям’і. Пасля Аляксандра  Маймескула валодаў маёнткам Олтуш памешчык Васіль Радзіонаў.  Памешчык Васіль меў дачку Кацярыну (якая выйшла замуж за румынскага палкоўніка) і  двух сыноў. Дзмітрый быў слабага розуму. Ён падмануў брата,  тайна прадаў маёнтак паляку Пекутоўскаму з Вар­шавы,  атрымаў грошы і выехаў з Олтуша.  Брат Васіль застаўся жыць у доме пакуль не прыехаў Пекутоўскі і не выгнаў яго,  паказаў дакументы, што ўладар маёнтка Олтуш цяпер ён, Пекутоўскі. Ён і з'яўляўся ўладальнікам маёнтка Олтуш да 1939 года. Пісьмовых дакументаў аб жыцці роданачальніка сяла Олтуш Еўтуха не захавалася. Аднак жа няма повада сумнявацца ў дакладнасці народнага падання аб яго існаванні.

(Са слоў старажылаў)

ЛЕГЕНДА ПРА ТОЕ,  ЯК ДВА ПАНЫ ВОЗЕРА ДЗЯЛІЛІ

Былі гэта далёкія часы, калі нашымі землямі валодалі паны. І жыло побач два пана-суседа: Арэхаўскі і Олушскі пан. Зышліся яны неяк па-суседскі пасядзець, выпіць віна ды пагуляць у карты. Сталі яны гуляць у карты на грошы. Тут арэхаўскі пан ставіць свае грошы – і ўсе прайграе. А адыграцца хочацца. Дастае свае залатыя часы, кажа: “Давай вось на гэта”. Ну Олтушскі пан згаджаецца, іграюць – і тут наш Арэхаўскі пан і прайграе часы. У кішэнях пуста, але ж не хочацца ісці дамоў проста так! Думае ён, што яшчэ можна паставіць на гульню. Думаў, думаў ды гаворыць суседу: “Аддавай усе мае грошы, а я стаўлю палову Арэхаўскага возера!”. Бачыць сусед, што Арэхаўскі пан на ўсё гатовы, і гаворыць: “А, давай”.

Селі іграць аппошнюю партыю і зноў пан Арэхаўскі прайграе. Гора, канешне, так прайграцца, але слова шляхціча  мацней, чым тое гора. Прыйшлося аддаваць Олтушскаму пану палову возера свайго. Толькі пытанне – як падзяліць возера? Тут адказ прыйшоў камусьці на  розум – а давайце межавым знакам паставім пасярод возера вялікі валун? Нічога не паробіш – неяк зацягнулі той валун на возера, ды паставілі. Тая частка возера, што злева ад камня  – засталася Арэхаўскаму пану, а справа – Олтушскаму.

Праўда то было ці не, але і зараз стаіць на возеры нібыта той валун і выглядае з-пад хваляў возера.

(Запісана са слоў А. І. Дземядзюка)

Што да паходжання назвы Олтуш, то хочацца адзначыць, што тут існуе некалькі легенд і версій.

Адна з легенд расказвае пра тое, што некалі ў нашым краі пасяліўся дзяк Еўтух. Быў ён чалавек вельмі мудры і адукаваны. І да яго часта звярталаліся за парадай людзі з навакольных вёсак. І нават, калі ўзнікала нейкая іншая патрэба, каб наведаць нашу вёску, людзі казалі: “пайду да Еўтуха”. Так за вёскай і замацавалася назва “Еўтуш’е”, якая з цягам часу асеміліравалася ў назву “Олтуш”.

Зразумела, гэта толькі легенда. але быў час, калі гэтая версія была мала што не адзінай. Таму вельмі хочацца звярнуць  увагу на тое, што тут некалькі спрошчана падаюцца моўныя працэсы. Па законах мовы, хутчэй назва “Олтуш” магла стаць назвай “Еўтух”, чым наадварот. Нам не сустракалася ніводнага прыкладу ў мове, каб гук [ў] быў заменены на гук [л]. Наша заходне-палеская гаворка хучэй наадварот замяняе [л] на [в]. Старыя людзі і па сённяшні дзень кажуць: “Пойду до Овтуша”. Жыхароў нашай вёскі называюць “овтушці”.

Уплывам рускай мовы гэту з’яву таксама нельга патлумачыць. Нават у дакументах Вялікага Княства Літоўскага  ўпамінаецца  Олтушскае возера менавіта як “Олтушскае”: “Каторая мяжа тае Кабылкі да возера Олтушскага, а ад возера Олтускага да возера Арэхаўскага”, а жыхары нашай вёскі – олтушцы: “… і паведамілі, што на той сасне былі межавыя знакі, аднак іх высяклі олтушцы…”

Другая легенда расказвае пра князя Олтуша, які, уцякаючы ад ворагаў, прывёў сюды свой народ. “І спадабаліся князю Олтушу гэтыя мясціны: возера, поўнае рыбы, лясы, поўныя звяроў, лугі з высокімі травамі. І вырашыў князь абаснавацца тут са сваім народам. Але ворагі высачылі князя з яго людзьмі. І выйшаў князь на бой, і быў забіты. А возера тое, на беразе якога біўся князь, назвалі ў яго гонар Олтушскім. А вёску сваю назвалі прышлыя людзі Олтуш, так, як звалі іх князя”. Цікава, што гэтая легенда нагадвае  версію навукоўцаў, зыходзячы з якой назва Олтуш ідзе з пермскай мовы.

Беларускі вучоны Іван Ласкоў прытрымліваецца гіпотэзы, што продкамі беларусаў былі не славяне і нават не балты, а фіна-ўгорскія плямёны, роднасныя сучасным комі,  комі-пермякам і удмуртам. Падставы для такіх меркаванняў яму даюць лінгвістычны аналіз многіх беларускіх тапонімаў, некаторыя асаблівасці фанетыкі і лексікі беларускай мовы. Так, напрыклад, у комі-пермяцкай мове ёсць заўсёды мяккі гук [дз’], заўсёды цвёрды гук [дж], і нават іх гук [в] акустычна блізкі да нашага [ў]. Да таго ж у беларускай мове, сцвярджае І. Ласкоў, ёсць сотні пермяцкіх слоў: шурпаты, шэрань, бадыль, багна і г.д.

Як сведчаць гістарычныя дакументы, яшчэ ў 12 стагоддзі на берагах ракі Олт (прыток Дунаю, Румынія) існавала вобласць літва. На шляху ад  Олта да Беларусі сустракаецца немала пермскіх гідронімаў. А значыць, заключае І. Ласкоў, племя літва прыйшло ў Беларусь з берагоў ракі Олт.

Олт у перакладзе “балоцісты балотны”, а літва – “балотнае племя”. Такім чынам, жывучы на балотах па Дунаю і Олту, “літва” і ў Беларусі заняла балоцістую мясцовасць.

Да пачатку 14 ст. летапісная літва поўнасцю славянізіравалася. Этнонім літва поўнасцю пераходзіць спачатку на аўкштайтаў, а затым на жамойтаў. А на тэрыторыі Беларусі так і засталіся назвы з асноваю – олт: Олтуш, Олта, Волта.

Сувязь гэтых назваў з Олтам прызнае і вядомы беларускі тапаніміст В. А. Жучкевіч. (Жучкевич, В.А. Краткий топонимический словарь Белоруссии / В.А. Жучкевич. – Минск: БГУ, 1974. – 413 с.; Лемцюгова, В.П.  Беларуская анамастыка /  В.П. Лемцюгова. –  Мінск.: Навука і тэхніка., 1992. – 171 с.)

 На 1.01.2020 года -  262 двары, 692 жыхара. 



                                                    Бібліяграфічны спіс

4. Алесік, К.Я. Даследчы шлях пачынаецца з малога, або як за простай гільзай схавана цэлая гісторыя / Кацярына Алесік // Настаўніцкая газета. — 2017. —  16 лістапада. — С. 10.  

5. Галянчук, А. Хачу яшчэ, або як олтушскія турысты па Маларыцкім раёне падарожнічалі / Аляксандр Галянчук // Настаўніцкая газета. — 2015. —15 жніўня. — С. 16.  

6. Герасимук, Д. Экологичное хобби семьи Герасимук / [Денис и Анна Герасимук ; подготовила] Виктория Никитюк // Голас часу. — 2020. — 5 лютага. — С. 8 : фота.  

7. Гісторыя калгаса "40 гадоў БССР" / Аддзел бібліятэчнага маркетынгу. — Маларыта : Маларыцкая раённая бібліятэка : Аддзел бібліятэчнага маркетынгу, 2002. — 8 с.  

8. Гісторыя калгаса "Перамога" / Аддзел бібліятэчнага маркетынгу. — Маларыта : Маларыцкая раённая бібліятэка : Аддзел бібліятэчнага маркетынгу, 2000. — 8 с.  

9. Жалнерык, В. І сёння жывімся энергіяй Багдановіча / Валянціна Жалнерык // Голас часу. — 2011. — 24 снежня. — С. 8.

10. Жалнерык, В. Суботнія школьныя святы / Валянціна Жалнерык // Голас часу. — 2011. — 12 кастрычніка. — С. 8.

11.Жалнерык, В. Турнір для моцных і смелых / Валянціна Жалнерык // Голас часу. — 2012. — 3 сакавіка. — С. 7.

12. Итоги областного соревнования за достижение высоких показателей на заготовке травяных кормов, по выращиванию сахарной свеклы... в 2011 году // Заря. — 2011. — 29 ноября. — С. 1, 4 — 6.  

13. Касцевіч, І. Абыякавасць — маўклівая падтрымка таго, хто моцны / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2011. — 21 верасня. — С. 2. 

14. Касцевіч, І. Вышэй за ўсякую пахвалу / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2017. — 22 красавіка. — С. 1, 2.

15. Касцевіч, І. Глыбокі след / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2010. — 27 лютага. — С. 2. 

16.Касцевіч, І. Грузіце веды ў новы аўтобус / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2015. — 23 верасня. — С. 1. 

17. Касцевіч, І. Далейшых поспехаў і стабілізацыі / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2009. — 23 верасня. — С. 1.

18. Касцевіч, І. Двухразовы прызёр / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2009. — 30 верасня. — С. 1.

19. Касцевіч, І. Залаты фонд / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2010. — 15 красавіка. — С. 1.

20. Касцевіч, І. Месца прапіскі: вёска / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2016. — 5 лістапада. — С. 3.

21. Касцевіч, І. Падарункі ад прафсаюза / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2014. — 6 жніўня. — С. 2. 

22. Касцевіч, І. Перамагайце! / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2016. — 2 лістапада. — С. 2.

23. Касцевіч, І. Унушальны крок наперад / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2015. — 14 сакавіка. — С. 2.

24. Касцевіч, І. Эксперымент вучоных і аграрыяў / Ірына Касцевіч // Голас часу. — 2017. — 17 чэрвеня. — С. 1. 

25. Козак, В. Проверили на меткость / Валентина Козак // Голас часу. — 2019. — 1 чэрвеня. — С. 7.  

26. Кононович, П. Горячая пора / Павел Кононович // Голас часу. — 2019. — 5 чэрвеня. — С. 2.  

27. Кононович, П. За работу и награда / Павел Кононович // Голас часу. — 2019. — 15 мая. — С. 2.  

28. Кононович, П. За спасение жизни / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 25 красавіка. — С. 2.  

29. Кононович, П. Колесо судьбы Михаила Авдеюка / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 6 кастрычніка. — С. 10.  

30. Кононович, П. Лучшая санитарная дружина / Павел Кононович // Голас часу. — 2019. — 10 ліпеня. — С. 3. 

31. Кононович, П. Начало жатвы / Павел Кононович // Голас часу. — 2019. — 10 ліпеня. — С. 2.

32. Кононович, П. Поддержка хлеборобов / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 8 жніўня. — С. 2.

33. Кононович, П. Приумножая опыт / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 20 кастрычніка. — С. 3.

34. Кононович, П. Созвездие агрономов / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 3 лютага. — С. 9.

35. Кононович, П. Со словами благодарности / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 8 мая. — С. 5.

36. Кононович, П. Участковый инспектор как гарант безопасности / Павел Кононович // Голас часу. — 2018. — 21 лістапада. — С. 6.

37. Королюк, О. Жизнь и судьба Ольги Королюк / [Ольга Королюк ; записала] Екатерина Яцушкевич ; фото Олега Кременевского // Голас часу. — 2020. —12 лютага. — С. 1, 5 : фот.

38. Крывянкова, А. "Сучасная адукацыя абавязкова павінна пакідаць месца на асэнсаванне ведаў" / Алена Крывянкова // Настаўніцкая газета. — 2016. — 8 снежня. — С. 16.

39. Лашчук, Ю. Дарога да душэўнага спакою / Юлія Лашчук // Голас часу. — 2013. — 5 чэрвеня. — С. 3.

40. Лосич, П. "Давайте быть успешными!" / Павел Лосич // Заря. — 2011. — 26 февраля. — С. 1.  

41. Максимук, С. И засияют купола... / Светлана Максимук ; фото автора // Голас часу. — 2019. — 14 снежня. — С. 2 : фот.  

42. Максимук, С. Подарок библиотеке — книга / Светлана Максимук // Голас часу. — 2019. — 7 жніўня. — С. 8.

43. Максимук, С. Притяжение любви, или Встреча в новогоднюю ночь / Светлана Максимук // Голас часу. — 2018. — 29 снежня. — С. 4.

44. Максимук, С. Творчество, желание и умелые руки хозяев / Светлана Максимук ; фото Олега Кременевского // Голас часу. — 2019. — 20 лістапада. — С. 6 : фот.

45. Максімук, А. Дзякуй за поспехі / Анастасія Максімук // Голас часу. — 2012. — 11 лютага. — С. 2.

46. Максімук, А. Пячатка Чарнобыля ў лёсах / Анастасія Максімук // Голас часу. — 2012. — 25 красавіка. — С. 3.

47. Максімук, С. Аддзячылі лепшым / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 6 мая. — С. 2.

48. Максімук, С. Адна з лепшых у рэспубліцы / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 9 кастрычніка. — С. 5.

49. Максімук, С. "Адпачынак" на камбайне / Святлана Максімук // Голас часу. — 2014. — 20 жніўня. — С. 1.

50. Максімук, С. Азбука выратавання для самых маленькіх / Святлана Максімук // Голас часу. — 2011. — 16 лістапада. — С. 3. 

51. Максімук, С. Акрылёная любоўю да гісторыі / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 20 красавіка. — С. 5.

52. Максімук, С. Аксаніна мара / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 29 жніўня. — С. 5.

53. Максімук, С. Апладысменты, падарункі і тытул "Лепшая сям'я" / Святлана Максімук // Голас часу. — 2014. — 8 кастрычніка. — С. 3.

54. Максімук, С. Брыльянтавы май / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 13 чэрвеня. — С. 4.

55. Максімук, С. Ветразі майстэрства Івана Алесіка / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 29 жніўня. — С. 5.

56. Максімук, С. Вось такая яна... Любоў / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 2 лютага. — С. 7.

57. Максімук, С. Вучыліся быць арганізатарамі / Святлана Максімук // Голас часу. — 2011. — 19 кастрычніка. — С. 3.

58. Максімук, С. Вынікі пчалярскага "жніва" / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 5 кастрычніка. — С. 2.

59. Максімук, С. Галоўнае — не згубіць час / Святлана Максімук // Голас часу. — 2010. — 22 мая. — С. 1, 2.

60. Максімук, С. Грунтоўна аб поспехах і праліках / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 13 лютага. — С. 1.

61. Максімук, С. Далёкае мінулае — у дакументах / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 19 кастрычніка. — С. 4.

62. Максімук, С. Дыспетчар на провадзе... альбо Клапотныя будні Тамары Сымонік / Святлана Максімук // Голас часу. — 2018. — 12 снежня. — С. 5.

63. Максімук, С. Клопат і пашана / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 16 жніўня. — С. 3.

64. Максімук, С. Лепшая дружына вобласці / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 29 чэрвеня. — С. 1.

65. Максімук, С. Май прынёс узнагароду / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 25 мая. — С. 2.

66. Максімук, С. Медыцынскі лёс / Святлана Максімук // Голас часу. — 2014. — 14 снежня. — С. 3.

67. Максімук, С. Музейнае выхаванне / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 25 кастрычніка. — С. 3. 

68. Максімук, С. На тканіне — узор душы / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 30 студзеня. — С. 4.

69. Максімук, С. Олтушскія філатэлісты трымаюць марку! / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 17 сакавіка. — С. 8.

70. Максімук, С. Поспех олтушскіх філатэлістаў / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 19 мая. — С. 8.

71. Максімук, С. Праверылі трапнасць / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 17 чэрвеня. — С. 2.

72. Максімук, С. Скарб / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 16 лістапада. — С. 2.

73. Максімук, С. "Смачнае" хобі / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 18 верасня. — С. 4.

74. Максімук, С. Спадчынная працавітасць / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 1 снежня. — С. 1.

76. Максімук, С. Сэрца сям'і / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 29 красавіка. — С. 3.

77. Максімук, С. Сюрпрыз на колах для Олтушскіх вучняў; Голас часу // Голас часу. — 2013. — 16 кастрычника (№ 80). — С. 1.

78. Максімук, С. Так патрабуе час / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 16 сакавіка (№ 19). — С. 4.

79. Максімук, С. Творчасць, веды і дабрыня / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 5 студзеня (№ 1). — С. 8.

80. Максімук, С. Творчая чараўніца / Святлана Максімук // Голас часу. — 2012. — 20 чэрвеня (№ 47). — С. 8.

81. Максімук, С. Трапны стралок / Святлана Максімук // Голас часу. — 2013. — 3 красавіка (№ 25). — С. 5.

82. Максімук, С. Удзячнае рэха жніва / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 19 жніўня (№63). — С. 1.  

83. Максімук, С. У садзе, агародзе і на кніжнай паліцы / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 12 кастрычніка (№ 79). — С. 4. 

84. Максімук, С. У саюз - з сябрамі / Святлана Максімук // Голас часу. — 2011. — 5 лістапада (№ 87). — С. 2.

85. Максімук, С. Усю работу - "адной левай" / Святлана Максімук // Голас часу. — 2014. — 13 жніўня (№ 62). — С. 4.

86. Максімук, С. Цярплівасць — крыніца творчасці / Святлана Максімук // Голас часу. — 2016. — 3 жніўня (№59). — С. 8.

87. Максімук, С. Чарговая перамога Вікторыі / Святлана Максімук // Голас часу. — 2015. — 31 студзеня (№ 8). — С. 2.

88. Максімук, С. Эліксір Олтушскай зямлі / Святлана Максімук // Голас часу. — 2017. — 31 мая (№41). — С. 4.

89. Мёд для здароўя і настрою // Голас часу. — 2015. — 2 лістапада (№ 92). — С. 2.

90. Морская, В. "Разумееш, сябар, я - настаўнік" / В. Морская // Голас часу. — 2010. — 13 кастрычніка (№ 81). — С. 5.

91. Морская, В. У сельскую бібліятэку - за лекамі для душы / В. Морская // Голас часу. — 2010. — 9 кастрычніка (№ 80). — С. 7.

92. Мощик, С. Глютен всему голова? / Сергей Мощик // Вечерний Брест. — 2017. — 8 декабря. — С. 1, 3. 

93. Навумчык, М. Алімпіяда бяспекі / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 21 сакавіка (№22). — С. 7.

94. Навумчык, М. Архіўныя дакументы сведчаць [Тэкст] : Духоўна-асветніцкая старонка "Дабравест" / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2014. — 2 красавіка. — C. 5.

95. Навумчык, М. Бацькава навука / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 9 жніўня (№ 60). — С. 5.

96. Навумчык, М. "Вершы пішу па драбках" / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 25 ліпеня (№55). — С. 8.

97. Навумчык, М. Высокі клас гульні / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 25 красавіка (№31). — С. 6.

98. Навумчык, М. Гісторыя царквы — у музеі / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 15 сакавіка (№21). — С. 6. 

99. Навумчык, М. Да юбілейнай даты / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 30 мая (№40). — С. 4.

100. Навумчык, М. Для маральнага здароўя / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 15 лютага (№ 13). — С. 6.

101. Навумчык, М. З калекцыяй — на міжнародную выставу / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2016. — 3 жніўня (№59). — С. 6.

102. Навумчык, М. Змена чацвёртая, гуманітарная / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2019. — 13 ліпеня (№ 54). — С. 10.

103. Навумчык, М. І. Калекцыя — для Лондана / Мікалай Навумчык ; фота аўтара // Голас часу. — 2014. — 29 кастрычніка (№ 84). — С. 3 : фота.

104. Навумчык, М. І. Лоцман кніжнага мора / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2012. — 12 снежня (№ 95). — С. 8 : фота.

105. Навумчык, М. І. Надзеіны мары / Мікалай Навумчык ; фота аўтара // Голас часу. — 2013. — 11 верасня (№ 70). — С. 8 : фота.

106. Навумчык, М. І. Олтушская капліца / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2015. — 11 сакавіка (№ 19). — С. 5 : фота.

107. Навумчык, М. І. Пачэсная задача — захаваць спадчыну / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2015. — 3 чэрвеня (№ 42). — С. 5 : фота.

108. Навумчык, М. І. Першы на першынстве / Мікалай Навумчык ; фота аўтара // Голас часу. — 2016. — 12 сакавіка (№ 18). — С. 7 : фота.

109. Навумчык, М. І. Поспех Вікторыі / Мікалай Навумчык ; фота аўтара // Голас часу. — 2015. — 4 красавіка (№ 26). — С. 2 : фота.

110. Навумчык, М. І. "Савушкіна" — будуецца! / Мікалай Навумчык ; фота аўтара // Голас часу. — 2012. — 27 чэрвеня (№ 49). — С. 1 : фота.

111. Навумчык, М. І. Стралкі Олтушскай СШ — самыя трапныя / Мікалай Навумчык ; фота аўтара // Голас часу. — 2012. — 11 лютага (№ 12). — С. 8 : фота.

112. Навумчык, М. І. Форум юных даследчыкаў / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2020. — 5 лютага (№ 9). — С. 3 : фота.

113. Навумчык, М. Майстры кухоннай справы / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2019. — 16 студзеня (№4). — С. 1. 

114. Навумчык, М. Міні-футбол: лідары ранейшыя / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2019. — 27 лютага (№16). — С. 6. 

115. Навумчык, М. Напамін пра мінулае / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 14 красавіка (№ 29). — С. 10. 

116. Навумчык, М. Пасадзілі лес / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2019. — 18 мая (№38). — С. 12. 

117. Навумчык, М. Педагог і камбайнер / Мікалай Навумчык // Настаўніцкая газета. — 2017. — 5 жніўня. — С.1 : фат.

118. Навумчык, М. Поспехі на конкурсах / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 9 снежня (№94). — С. 8.

119. Навумчык, М. Праабражэнская царква в. Олтуш / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 7 чэрвеня (№43). — С. 6.

120. Навумчык, М. Праваслаўная кніга — жывая крыніца / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 12 красавіка (№ 29). — С. 6.

121. Навумчык, М. Роднасць ва ўсім / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2012. — 12 верасня (№ 70). — С. 8.

122. Навумчык, М. Супрацоўніцтва сясцёр міласэрнасці / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2016. — 8 чэрвеня (№ 43). — С. 5.

123. Навумчык, М. Турыстычная змена / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 18 ліпеня (№ 53). — С. 6.

124. Навумчык, М. Узнагароды — за фінансавую граматнасць / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 11 лістапада (№86). — С. 2.

125. Навумчык, М. У прыгажосці Божага свету / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 14 лістапада (№ 87). — С. 2. 

126. Навумчык, М. Філатэлістычны поспех / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 9 жніўня (№60). — С. 8.


127. Навумчык, М. "Фінансавая" алімпіяда / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 25 кастрычніка (№82). — С. 2. 

128. Навумчык, М. Футбольны кубак — у каманды МКГСК / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 11 кастрычніка (№78). — С. 2.

129. Навумчык, М. Хобі ў спадчыну [Тэкст] : Ведай нашых! / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2015. — 17 чэрвеня. — C. 4.

130. Навумчык, М. Хобі ў спадчыну [Тэкст] / Мікалай Навумчык // Настаўніцкая газета. — 2015. — 13 жніўня. — C. 3.

131. Навумчык, М. Хочацца тут застацца працаваць [Тэкст] : Спецыяліст едзе на вёску / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2013. — 14 верасня. — C. 1.  
132. Навумчык, М. Царкоўныя ўзнагароды - светарам [Тэкст] : Дабравест / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2013. — 8 чэрвеня. — C. 7.

133. Навумчык, М. Чароўнае люстэрка Алёны Дударчук / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 8 красавіка (№ 28). — С. 3.

134. Навумчык, М. Чэмпіён — каманда камбіната / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2017. — 24 мая (№39). — С. 6.

135. Навумчык, М. Шлях ад "Перамогі" да перамог [Тэкст] / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2014. — 12 красавіка. — C. 2.

136. Навумчык, М. Юны фотамастак / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2019. — 22 мая (№ 39). — С. 4.

137. Никитюк, В. Дань памяти / Виктория Никитюк // Голас часу. — 2019. — 24 ліпеня (№ 57). — С. 3.

138. Никитюк, В. Нужно жить по средствам / Виктория Никитюк // Голас часу. — 2019. — 27 сакавіка (№24). — С. 4.

139. Олтушскі бунт [Тэкст] : Падарожжа ў мінулае // Голас часу. — 2016. — 13 студзеня. — C. 5.

140. Падалінская, Д. І вам адчыняць [Тэкст] / Дар'я Падалінская // Голас часу. — 2016. — 25 мая. — C. 5.  

141. Падалінская, Д. Службовы раман [Тэкст] : На перакрыжаваннях лёсу / Дар'я Падалінская // Голас часу. — 2011. — 14 верасня. — C. 2.

142. Падалінская, Д. Формула маральнага дабрабыту / Дар'я Падалінская // Голас часу. — 2016. — 26 кастрычніка (№83). — С. 6. 

143. Падалінская, Д. Шчасце, прапарцыянальнае дзецям [Тэкст] : 15 мая - Дзень сям'і / Дар'я Падалінская // Голас часу. — 2016. — 14 мая. — C. 3.

144. Паклікаў турзлёт / Мікалай Навумчык // Голас часу. — 2018. — 9 чэрвеня (№ 43). — С. 4.

145. Пархомук, А. История одной бескозырки / Анастасия Пархомук ; фото Олега Кременевского // Голас часу. — 2020. — 8 лютага (№ 10). — С. 4 : фот.

146. Пархомук, А. От сердца к сердцу, или Самое ценное — люди / Анастасия Пархомук ; фото автора // Голас часу. — 2020. — 29 студзеня (№ 7). — С. 3 : фот.

147. Пилипович, М. А. На двоих одна профессия и судьба / [Максим и Екатерина Пилиповичи ; подготовила] Екатерина Яцушкевич ; фото Олега Кременевского // Голас часу. — 2019. — 7 снежня (№ 95). — С. 4 : фот.

148. Подолинская, Д. Олтуш от рассвета до заката [Текст] : Какое небо голубое / Дарья Подолинская // Вечерний Брест. — 2011. — 19 августа. — C. 7.  
149. Почёт и признание [Тэкст] : Лучшие из лучших // Заря. — 2013. — 4 мая. — C. 4.
   150. Сай, Н. Ёсць жанчыны ў нашых сялібах... [Тэкст] : Сацыяльная сфера / Наталля Сай // Голас часу. — 2013. — 26 студзеня. — C. 7.

151. Свіцюк, Н. Адзіным і непаўторным [Тэкст] : Святы / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2012. — 10 сакавіка. — C. 1.

152. Свіцюк, Н. Адыходзіць ад выдаткаў [Тэкст] / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2014. — 15 лютага. — C. 1.

153. Свіцюк, Н. Атрад тысячнікаў [Тэкст] : Лідары / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2015. — 19 жніўня. — C. 2.

154. Свіцюк, Н. Гарачы старт [Тэкст] : Ураджай-2012 / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2012. — 14 ліпеня. — C. 1.

155. Свіцюк, Н. Другі год запар [Тэкст] : Банк / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2015. — 4 лютага. — C. 2.

156. Свіцюк, Н. За шматгадовую працу і поспехі ў рабоце [Тэкст] : Інфармацыйны дзённік Маларытчыны / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2013. — 6 лістапада. — C. 2.

157. Свіцюк, Н. З жаданнем ісці наперад [Тэкст] : Глядзіце, хто прыйшоў / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2013. — 7 верасня. — C. 1.

158. Свіцюк, Н. Кніга ў 90 старонак [Тэкст] / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2015. — 25 лістапада. — C. 1.

159. Свіцюк, Н. Фабрыка малака [Тэкст] / Ніна Свіцюк // Голас часу. — 2012. — 8 снежня. — C. 1.

160. Сіжук, А. Усе дарогі вядуць у Олтуш / Алена Сіжук // Голас часу. — 2010. — 12 чэрвеня. — С. 2.

161. Трэбік, В. Кубак — у сандружыны "Савушкіна" / Валерый Трэбік // Голас часу. — 2017. — 27 мая (№ 40). — С. 2.

162. Уласюк, Ю. Раны на твары Маларытчыны [Тэкст] : 100-годдзе Першай Сусветнай вайны / Юрый Уласюк // Голас часу. — 2015. — 9 верасня. — C. 8.

163. Ходар, Г. Віват, паходнае сяброўства! [Тэкст] : Турызм / Генадзь Ходар, Алена Сіжук // Голас часу. — 2012. — 9 чэрвеня. — C. 8.

164. Холапава, В. Сустрэча ў форме дыялогу / Вераніка Холапава // Голас часу. — 2020. — 18 сакавіка (№ 21). — С. 3 : фат.

165. Чуль, А. Зорны паход / Алена Чуль // Голас часу. — 2016. — 20 ліпеня (№55). — С. 7. 

166. Шахрай, Г. Без віны вінаватыя [Тэкст] : І памятае Беларусь выратаваная... / Галіна Шахрай // Голас часу. — 2014. — 2 ліпеня. — C. 3.

167. Ярмашук, Л. Талент быць настаўнікам [Тэкст] / Людміла Ярмашук // Голас часу. — 2014. — 19 сакавіка. — C. 4.

168. Ярмашук, Л. Турыстычны ўік-энд [Тэкст] : 2015 - Год моладзі / Людміла Ярмашук // Голас часу. — 2015. — 7 кастрычніка. — C. 8.

169. Ярмашук, Л. Чуў голас зямлі [Тэкст] : Хачу расказаць / Людміла Ярмашук // Голас часу. — 2014. — 3 верасня. — C. 3.

170. Яцура, Н. Аб'ект клопату - чалавек працы [Тэкст] : Прафсаюзы / Надзея Яцура // Голас часу. — 2014. — 5 лістапада. — C. 2.

171. Яцура, Н. А дарога шэраю стужкаю ўецца... [Тэкст] : Заўтра - Дзень аўтамабіліста і дарожніка / Надзея Яцура // Голас часу. — 2014. — 25 кастрычніка. — C. 1.

172. Яцура, Н. Актыўны, спартыўны і ... абаяльны [Тэкст] : Землякі / Надзея Яцура // Голас часу. — 1015. — 3 чэрвеня. — C. 4.

173. Яцура, Н. Дзівосніца" - яшчэ і смачна [Тэкст] : Прадпрымальніцтва / Надзея Яцура // Голас часу. — 2014. — 29 кастрычніка. — C. 1.

174. Яцура, Н. За працу - Пісьмо падзякі [Тэкст] : Землякі / Надзея Яцура // Голас часу. — 2015. — 28 лістапада. — C. 1.

175. Яцура, Н. Малочная рака пачынаецца ў цялятніку [Тэкст] : Жывёлагадоўля / Надзея Яцура // Голас часу. — 2014. — 22 кастрычніка. — C.1 — 2.

176. Яцура, Н. У рытме каруселі [Тэкст] / Надзея Яцура // Голас часу. — 2015. — 14 сакавіка. — C. 1.

177. Яцура, Н. Хто са спортам сябруе, таму і шанцуе [Тэкст] : Фізкультуру ў масы / Надзея Яцура // Голас часу. — 2014. — 12 лістапада. — C. 2.

178. Яцура, Н. Цёзка па прозвішчы [Тэкст] : Землякі / Надзея Яцура // Голас часу. — 2015. — 19 жніўня. — C. 5.

179. Яцушкевич, Е. В каждом доме есть свой воин-герой / Екатерина Яцушкевич // Голас часу. — 2019. — 15 мая (№37). — С. 5.

180. Яцушкевич, Е. Когда диагноз не приговор / Екатерина Яцушкевич // Голас часу. — 2019. — 8 чэрвеня (№ 44). — С. 8.

181. Яцушкевич, Е. О традициях, строительстве и перспективе / Екатерина Яцушкевич ; фото Олега Кременевского // Голас часу. — 2019. — 21 снежня (№ 99). — С. 3 : фот.

182. Яцушкевич, Е. По труду и награда / Екатерина Яцушкевич // Голас часу. — 2019. — 25 верасня (№ 75). — С. 2.

183. Яцушкевич, Е. По труду и награды / Екатерина Яцушкевич // Голас часу. — 2020. — 18 сакавіка (№ 21). — С. 1, 3 : фот.

184. Яцушкевич, Е. Рекс останется доволен / Екатерина Яцушкевич // Голас часу. — 2018. — 27 чэрвеня (№48). — С. 6.

185. Яцушкевич, Е. Старость в больничных стенах / Екатерина Яцушкевич ; фото Олега Кременевского // Голас часу. — 2019. — 14 снежня (№ 97). — С. 10 : фот.

186. Яцушкевич, Е. Уроки жизни Николая Онищука / Екатерина Яцушкевич // Голас часу. — 2019. — 18 мая (№38). — С. 9.

187. Яцушкевич, Е. Экслюзив от "Чудесницы" / Екатерина Янушкевич // Голас часу. — 2017. — 21 октября (№ 81). — С. 1, 3. 

188. Яцушкевіч, К. Жыві і квітней, Олтуш! / Кацярына Яцушкевіч // Голас часу. — 2017. — 13 верасня (№ 70). — С. 1, 3.

189. Яцушкевіч, К. Калі карова будзе ў трэндзе? / Кацярына Яцушкевіч // Голас часу. — 2019. — 2 лютага (№ 9). — С. 1, 9. 
 
190. Яцушкевіч, К. Лес — яе лёс / Кацярына Яцушкевіч // Голас часу. — 2018. — 7 сакавіка (№18). — С. 3.   

191. Яцушкевіч, К. Памяць жыве ў Олтушы / Кацярына Яцушкевіч // Голас часу. — 2019. — 29 мая (№41). — С. 1.  

192. Яцушкевіч, К. Размеркаванне па прызванні / Кацярына Яцушкевіч // Голас часу. — 2017. — 1 лістапада (№84). — С. 5. 

Назад